Het feit dat ik een combinatie van een hartverzakking en staande ovatie kreeg toen ik zag dat er misschien DLC komt voor Dark Souls zegt me twee dingen: dat ik nog steeds in staat ben tot ongefundeerde devotie aan een spel (op zich knap na dik 30 jaar aan constant en in moordend tempo games consumeren) én dat het zelden voorkomt dat de makers van diezelfde spellen er niet al gemakshalve van uit gaan dat ik toch wel meer wil als ik klaar ben met het spelen ervan. Want wanneer was de laatste keer dat het verschijnen van DLC voor een succesvolle game een verrassing was?

Het is eigenlijk een vreselijk arrogante houding van de gemiddelde uitgever, alsof de ober in een restaurant alvast het dessert bij je op tafel zet omdat hij het idee heeft dat je zit te smullen van je hoofdgerecht. En het ergste is: die strategie blijft verdomme ook nog werken, omdat er voor alles dat op de markt komt wel een aantal superfans bestaan die graag nog even blijven hangen bij die ene wereld die ze bij de strot heeft gegrepen. Net zoals ik nu. En dan is het nog niet eens echt aangekondigd. Het is maar een gerucht, net zoals ik toen via via had gehoord dat die kapotte Archstone in Demons' eventueel in DLC gemaakt zou gaan worden. En dat was ook gelogen. Ik voel me niet goed. Ik ga maar even liggen.